Na mijn pensionering heb ik een aangename en nuttige tijdbesteding gezocht. Converseren met mensen die Nederlands aan het leren zijn – in het kader van Gilde Utrechts “Samenspraak” – is zo’n bezigheid. Nu is elk bezoek van een deelnemer voor mij een soort cadeautje in de vorm van welbestede tijd.

Eind oktober was er een studiemiddag voor vrijwilligers die bij Gilde Utrecht converseren met mensen die Nederlands als tweede taal (NT2) aan het leren zijn. Bij het onderdeel “ervaringen uitwisselen” ontspon zich een boeiend gesprek in het groepje waar ik in zat. Aanleiding was de vraag van de organisatoren of je als vrijwilliger tegen een deelnemer mag zeggen dat je wilt stoppen omdat hij of zij  geen vooruitgang maakt of zich te weinig inspant.